یادگار علی

سهراب سپهری چقدر زیبا گفت....

خدا اگر پرده بردارد ز کار آدمها!

چه شادیها خورد بر هم...

چه بازیها شود رسوا...

یکی خندد ز آبادی...

یکی گرید ز بربادی...

یکی از جان کند شادی...

یکی از دل کند غوغا...

چه کاذب ها شود صادق...

چه صادق ها شود کاذب...

چه عابدها سود فاسق...

چه فاسق ها شود عابد...

چه زشتی ها شود رنگین...

چه تلخی ها شود شیرین...

چه بالاها رود پایین...

عجب صبری خدا دارد که پرده برنمیدارد...!